AAA
Zespół Szkolno - Przedszkolny we Wsoli
SERDECZNIE WITAMY NA NASZEJ STRONIE INTERNETOWEJ.

RODZAJE ZABURZEŃ ARTYKULACJI

Najczęściej występujące rodzaje zaburzeń artykulacji

Charakterystyka trudności

Nieprawidłowa wymowa głosek s, z, c, dz

- wymowa międzyzębowa

- wymowa boczna

-  zastępowanie głosek s, z, c, dz przez: sz, ż, cz, dż

- w czasie artykulacji język znajduje się między zębami

-  w czasie wymowy język skręcony w bok, nieprzyjemny poświst

Nieprawidłowa wymowa głosek sz, ż, cz, dż

- zastępowanie głosek sz, ż, cz, dż  przez s, z, c, dz, ś, ź, ć, dź

- wymowa przyzębowa

- wymowa boczna

 


- przód języka jest płasko ułożony i zbyt mocno przylega do wewnętrznej strony siekaczy

- w czasie wymowy język skręcony w bok, nieprzyjemny poświst

Nieprawidłowa wymowa głoski r

- Zastępowanie głoski r przez l lub j

- Wymowa międzyzębowa

 - wymowa boczna


- r gardłowe

- r francuskie

- r policzkowe

 - r wargowe

 

- w trakcie artykulacji język znajduje się między zębami

- w czasie wymowy język skręcony w bok, nieprzyjemny poświst

- drży tylna ściana gardła zamiast czubka języka

- drży języczek przy podniebieniu miękkim zamiast czubka języka

- drżą policzki zamiast czubka języka

-  drżą wargi zamiast czubka języka

Nieprawidłowa wymowa głosek k, g

- zastępowanie głosek k, g przez t, d

 

 

Mowa bezdźwięczna

- Spółgłoski dźwięczne: b, d, g, w, z, ź,  ż, dz, dź, dż zastępowane są odpowiednimi bezdźwięcznymi: p, t, k, f, s, ś, sz, c, ć, cz

- głoski dźwięczne wymawiane są bezdźwięcznie czyli bez drgań wiązadeł głosowych np. woda –fota, żaba – szapa. Przyczyną bezdźwięczności jest zwykle zaburzenie słuchu fonematycznego. Podczas wymowy bezdźwięcznej często występuje obniżenie napięcia mięśniowego: wargi i policzki są wiotkie, głos jest zwykle cichy, monotonny i bezbarwny.

 

Niektóre dzieci trafiają do logopedy także z rozpoznaniem opóźnionego rozwoju mowy.


ETAPY TERAPII

I etap – ćwiczenia przygotowawcze

Ich podstawą jest określenie przyczyny wystąpienia wady. Jeśli jest to niewystarczająca sprawność aparatu artykulacyjnego – zaczyna się od usprawnienia go (np. ćwiczymy unoszenie języka do góry). Jeśli główny problem tkwi w niedokształconym słuchu fonematycznym – wykonuje się rozmaite ćwiczenia słuchowe. W przypadku, gdy artykulacja jest utrudniona przez jakąś wadę w budowie anatomicznej, ważne jest jej usunięcie bądź zminimalizowanie, jeśli tylko jest to możliwe. Może to oznaczać korektę zgryzu u ortodonty lub podcięcie wędzidełka podjęzykowego przez chirurga. Ten ostatni zabieg przeprowadzany jest zwykle w znieczuleniu miejscowym, trwa króciutko, a dziecko szybko o nim zapomina. Ważne po jego wykonaniu są ćwiczenia zapobiegające ponownemu zrośnięciu się wędzidełka.

II etap – wywołanie głoski

To nic innego jak nauczenie dziecka sposobu, w jaki ma wymówić trudną dla niego głoskę.

III etap – utrwalanie głoski

Kiedy dziecko nauczyło się już wymawiać daną głoskę, przychodzi pora na utrwalenie nawyku prawidłowej artykulacji. Zaczyna się od powtarzania sylab, później wyrazów, dwuczłonowych wyrażeń, następnie zdań. Celem jest doprowadzenie do tego, aby dziecko w mowie potocznej posługiwało się poprawną wymową. Ten etap trwa zwykle najdłużej