SERDECZNIE WITAMY NA STRONIE SZKOŁY. W Zespole Szkolno-Przedszkolnym we Wsoli został powołany Inspektor Ochrony Danych Osobowych:Marcin Skrzypiec. Dane do kontaktu marcin.skrzypiec@cbi24.pl

Dla Rodziców

 
  • Jak skutecznie chwalić dziecko?

Janusz Korczak mówił: „Mów dziecku, że jest dobre, że może, że potrafi...” i my się z tym zgadzamy bo SŁOWA MAJĄ MOC!
Wszyscy lubimy, kiedy ukochane, najbliższe osoby zwracają na nas uwagę. Uwielbiamy czuć się docenieni, zauważeni, kochani. Podobnie dzieci – bardzo potrzebują uwagi swoich rodziców i domagają się jej różnymi sposobami. Pochwały i zachęty pomagają dziecku w kształtowaniu samooceny, dodają wiary we własne możliwości, pomagają lepiej radzić sobie z problemami, dają poczucie bezpieczeństwa.
Jak skutecznie chwalić dziecko?
Podpowiadamy: https://rodzice.fdds.pl/wiedza/pochwaly-maja-moc/



  • Czego dzieci  nam nie mówią.....
 

1. Nie krzycz na mnie. Boję się wtedy Ciebie i myślę, że skoro na mnie krzyczysz to ze mną musi być coś nie tak.

2. Słuchaj mnie. Kiedy opowiadam Ci o tym, co dla mnie ważne, patrz mi w oczy. Czuję wtedy, że ja i moje sprawy są dla Ciebie ważne.

3. Pozwól mi dorastać w moim własnym tempie. Nie zmuszaj mnie do robienia rzeczy, na które jeszcze mam czas. Pamiętaj, że jestem dzieckiem i najlepiej odkrywam świat poprzez zabawę.

4. Uwielbiam, kiedy spędzasz ze mną czas. Jesteś w dobrym humorze, bawisz się ze mną, śmiejemy się i tworzymy piękne wspomnienia, do których jako dorosły będę z przyjemnością wracał.

5. Nie porównuj mnie do rodzeństwa czy rówieśników. Czuję się wtedy gorszy, a tak bardzo potrzebuję Twojej akceptacji.

6. Przytul mnie kiedy jest mi smutno. Pozwól mi płakać. Nie mów mi, że chłopcy nie płaczą, że jestem beksą i że powinienem być w dobrym nastroju. Moje uczucia są prawdziwe. Tak samo jak Twoje.

7. Naucz mnie dbania o swoje potrzeby. Wyśpij się, odpocznij, realizuj swoje zainteresowania, spotykaj się z przyjaciółmi. Pokaż mi, że bycie rodzicem i spędzanie czasu z dzieckiem może być źródłem radości. Naprawdę nie chcę widzieć jak cierpisz i poświęcasz się dla mnie, a później jesteś zdenerwowany i sfrustrowany. Martwię się wtedy, że to przeze mnie.

8. Bądź przy mnie kiedy się boję. Nie wyśmiewaj się z moich dziecięcych lęków. Powiedz mi, że też kiedyś bałeś się ciemności i pozwól mi trzymać latarkę przy poduszce.

9. Kochaj mnie dlatego, że jestem. Nie dlatego, że szybko biegam, recytuję wiersze i jestem „grzeczny”. Kochaj mnie także wtedy kiedy popełniam błędy i potrzebuję Twojego wsparcia. Potrzebuję być pewny, że kochasz mnie także wtedy kiedy coś mi nie wyjdzie.

10. Okazuj miłość swojemu partnerowi/ partnerce. To od Was uczę się rozwiązywania konfliktów, radzenia sobie z trudnymi sytuacjami oraz zrozumienia czym jest prawdziwa miłość.

11. Pamiętaj, że najprawdopodobniej przejmę Twoje przekonania o mnie samym, o innych ludziach, o życiu. Znajdź czas, aby zastanowić się, czy Twoje przekonania są prawdziwe i czy będą mi służyć. Jeżeli myślisz, że ludzie są źli i wykorzystują innych, w życiu będzie mi trudniej i będę nieufny.

12. Wiem, że kochasz mnie i starasz się dla mnie ze wszystkich sił. Pokaż mi, że gorsze dni i drobne potknięcia są częścią życia. Wyciągnij wnioski, zadbaj o swoje samopoczucie i wybacz sobie. Dzięki temu nauczę się reagować podobnie.

13. Uśmiechaj się do mnie. Twój szczery uśmiech działa na mnie kojąco. Czuję się wtedy bezpieczny i kochany.

źródło: Pracownia Dobrych Relacji 

 

  • Dekalog dobrej pochwały - dla rodziców, opiekunów i pedagogów.

1. Dostrzegaj u dziecka próby działań, a nie tylko efekt końcowy. Zauważaj jego starania, wytrwałość, motywację, ciężką pracę, odporność na nieudane próby.
2. Podkreślaj także niewielkie sukcesy. W miarę możliwości pozwól, aby dziecko samo pokonywało trudności i czerpało z tego satysfakcję.
3. Bądź bardziej uważnym obserwatorem niż krytykiem. Postaraj się poznać dziecko.
4. Mów: „Wierzę, że potrafisz to zrobić”, „Brawo! Widzę, że włożyłaś/włożyłeś dużo wysiłku w wykonanie tego zadania i ciężko pracowałaś/pracowałeś”.
5. Staraj się w swoich wypowiedziach unikać porównywania dzieci między sobą.
6. Najlepiej, aby pochwała była konkretna i składała się z trzech części: opisu sytuacji (np. ulepiłaś/ulepiłeś zwierzątko z plasteliny, namalowałaś/namalowałeś obrazek), opisu uczuć (np. bardzo mi się podobają kolory, których użyłaś/użyłeś, podoba mi się słońce), podsumowania, co dobrego przyniosło postępowanie dziecka (jestem z ciebie dumna/dumny i ty też możesz być z siebie dumna/dumny).
7. Nie przemycaj krytyki pod postacią pochwały. Unikaj twierdzeń typu: „O, wreszcie to zrobiłaś/zrobiłeś!”, „No proszę, jednak potrafisz posprzątać pokój”, „Tak, ale…” „Wykonałaś/wykonałeś to prawie tak dobrze jak…”, „Mogłabyś/mógłbyś tak zawsze’, „O widzisz, jak chcesz, to potrafisz”.
8. Udziel pochwały od razu po wykonaniu zadania, dziecko potrzebuje informacji zwrotnej natychmiast.
9. Pochwała powinna być szczera, adekwatna do wieku i umiejętności dziecka. Nie kłam, jeśli zadanie wykonane przez dziecko ci się nie podoba. Wybierz wtedy te elementy, które naprawdę cię zachwyciły i pomiń te, które według ciebie dziecko mogłoby wykonać lepiej.
10. I na koniec bardzo ważna zasada: najpierw doceń i pochwal siebie. Pamiętaj, że jesteś dla dziecka wzorem i idzie ono za przykładem tego, co robisz. Jeśli czujesz się dobrze sama/sam ze sobą, będziesz potrafiła/potrafił umiejętniej chwalić dziecko.

Opracowano  na podstawie Malwina Hańczuk „Głos Pedagogiczny”, styczeń 2019 r.

 
 
 
  • Informacja Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Radomiu, potrzebujesz pomocy zadzwoń! 

   pomoc_psychologa.jpg

  • Telefon wsparcia uruchomiony przez Fundację Dajemy Dzieciom Siłę dla Rodziców i Nauczycieli, masz problem?  zadzwoń! 

  telefon_dla_rodzicow_i_nauczycieli.html

  • Jak radzić sobie ze złością u dziecka? 

   link_do_jak_sobie_radzic_ze_zloscia.html

 

  • Jak rozmawiać z dzieckiem o niepokojącej sytuacji związanej z koronawirusem?

Drogi Rodzicu!

Z powodu zagrożenia epidemiologicznego szkoły, przedszkola i wszelkie placówki oświatowe  zostają zamknięte co najmniej do 25 marca 2020. Sam fakt tej decyzji mógł obudzić w nas strach, nigdy wcześniej bowiem nie spotkaliśmy się z takim rozporządzeniem. Nigdy wcześniej też powód nie był zarazem tak mikroskopijnych rozmiarów, jak i ogromny pod względem ryzyka wystąpienia wielu zjawisk, nie tylko epidemiologicznych, ale także psychologicznych oraz społecznych. Jak zatem rozmawiać o tym z dzieckiem? Jak dać sobie i dziecku siłę w tej sytuacji?

Każdy dzień przynosi nowe wydarzenia, sami również przeżywamy całe spektrum uczuć. Codziennie pod wpływem informacji, mogą zmieniać się nasze poglądy, postawy, decyzje. Z racji wykonywanych zawodów, niektórzy z nas pracują w zakładach pracy, ale wielu też adaptuje się do nowych warunków pracując zdalnie z domu. Nam dorosłym może być trudno odnaleźć się w tak zmienionej rzeczywistości. A co z dziećmi? Jak w tym czasie być z nimi? Jak rozmawiać na temat sytuacji związanej z koronawirusem? Ale też, jak przetrwać ten okres, gdy próbujemy okiełznać tę dziwną, nową rzeczywistość?

Przede wszystkim dajmy sobie czas. Nie musimy znać odpowiedzi na wszystkie pytania, ale mówmy prawdę, dopasowaną do wieku rozwojowego dziecka. Nie wchodź w szczegóły, których sam nie rozumiesz, nie przekazuj treści, co do których nie masz pewności. I co najważniejsze, pozwól sobie na słowo „nie wiem”, bywa ono lepszą odpowiedzią niż snucie fantazji.

Pamiętajmy, że dziecko poznaje świat, patrząc w oczy opiekuna. Co zobaczy w Twoich, gdy zapyta: dlaczego nie idę do przedszkola, szkoły, na plac zabaw? Czy wirus nas wszystkich zabije? Co z nami będzie?

Tego typu pytania mogą zaktywizować nasze silne lęki związane z życiem i śmiercią, dać dostęp do naszych wspomnień i otworzyć falę silnych uczuć. Warto mieć z tymi uczuciami kontakt i na tyle, ile to możliwe kontrolować je, aby nie przelać ich na dziecko i zwyczajnie go nie przerazić.

 

Warto pamiętać, że:

 

Dzieci naśladują nasze zachowania

 

Zwróćmy uwagę na to, jak my funkcjonujemy w tej nowej rzeczywistości. Czy nieustannie rozmawiamy przez telefon, sprawdzając wszystkie newsy? Bądźmy uważni na to, czego świadkiem jest dziecko, jak często oglądamy telewizyjne kanały informacyjne i do jakich treści ma ono dostęp. Nie zostawiajmy włączonego odbiornika na kanale informacyjnym. Zwróćmy uwagę, czy zdarza się nam opowiadać o ofiarach śmiertelnych i przekazywać dramatyczne informacje w obecności dziecka. Nasze emocje udzielać się będą dzieciom i całej naszej rodzinie. Gdy jesteśmy zirytowani, niepewni, zdezorientowani jest bardzo prawdopodobne, że za chwilę nasze dzieci poczują to napięcie i zareagują na różne sposoby, np. nieprzewidywanym zachowaniem, płaczem, brakiem chęci do współpracy. Warto byśmy byli opanowani i rzeczowi. Zadbajmy o siebie, np. by obniżyć swój lęk czy napięcie, porozmawiaj z kimś bliskim, kto nie wpada w panikę. Warto szukać też dobrych wiadomości, ale i czerpać wiedzę, z rzetelnych źródeł (WHOGIS) i co najważniejsze, choć to bardzo trudne, zachować rozsądek, nawet w obliczu społecznego obłędu.

 

Każde dziecko jest inne

 

Przyglądajmy się naszym dzieciom, bądźmy uważni i reagujmy na ich potrzeby.

 

Niektóre z dzieci będą zadawały dużo pytań, inne będą unikały tych tematów, bądź zaprzeczały: radośnie odpowiadając, że cieszą się, że nie idą do szkoły. Dla jeszcze innych, zmiany mogą być katalizatorem lęków o charakterze uogólnionym. Co to znaczy? Może pojawić się lęk „w innym opakowaniu” nie wprost, np: pobudzenie, mogą powrócić „nocne zmory”, trudności z zasypianiem czy budzenia nocne.

 

Pamiętaj: nasz lęk, wcale nie musi być ich lękiem. Nie zmuszajmy ich do zwierzania się, ale bądźmy obok, zadbajmy o czas, by można było porozmawiać o tym, co jest da nich trudne i niezrozumiałe.

 

Zwróć uwagę na to, w co bawią się dzieci i jak. Czy nie odtwarzają czasem w zabawie treści związanych z sytuacją kwarantanny, choroby, umierania. Od czasu do czasu warto wziąć w niej udział, normalizując i uspokajając sytuację w zabawie.

Bądźmy gotowi na pytania

Każdy z nas poszukuje odpowiedzi, na nurtujące nas pytania. Ciekawość to warunek rozwoju. Gdy rzeczywistość się zmienia, traci na przewidywalności. Każdy pragnie wtedy jeszcze bardziej zrozumieć co się dzieje, dzieci mają podobnie jak my.

Bądźmy gotowi na ich pytania i odpowiadajmy na nie adekwatnie do ich wieku (tylko tyle, ile jest potrzebne). Nasze dzieci przecież słyszą rozmowy, docierają do nich różne informacje, często strzępki, których nie zawsze rozumieją.

Bądźmy gotowi na to, że pytania mogą się pojawić w różnych sytuacjach, niekoniecznie dla nas odpowiednich. Jeśli w danej sytuacji nie możemy na nie odpowiedzieć, zadbajmy by do nich wrócić.

Tak jak nie sposób odpowiedzieć na wszystkie pytania, tak nie sposób dać przykłady wszystkich odpowiedzi. Poniżej znajdziesz kilka ogólnych propozycji:

– Mamo, co to jest koronawirus?

– Asiu, to jest wirus, który podobnie jak ospa, czy grypa wywołuje chorobę. Pamiętasz jak sama chorowałaś? Wirusów jest wiele, na te stare mamy szczepionki, które chronią przed zachorowaniem. Ten jest nowy i naukowcy poszukują skutecznego lekarstwa i potrzebują czasu.

 

– Tato, a dlaczego ja nie mogę iść do przedszkola?

– Pamiętasz jak Zosia miała ospę, nie mogliśmy jej odwiedzać, żeby nas nie zaraziła. Teraz jest podobnie, nie chcemy, żeby choroba się rozprzestrzeniała i naukowcy potrzebują czasu, na znalezienie leku. Dlatego nie chodzimy do przedszkola/szkoły, a ja do pracy, żeby siebie i innych zabezpieczyć przed chorobą.

 

– Ja chcę się spotkać z Wiktorem!!! Ja chcę iść do sali zabaw!!!!

– Rozumiem Cię, mi tez brakuje spotkań z koleżankami. Musimy jednak być cierpliwi i poczekać. Możemy teraz bawić się klockami, poczytać albo zadzwonić do Wiktora na kamerce.

 

– Mamo, a czy my umrzemy? Jak to długo potrwa?

– Kochanie, jak wiesz wszystko ma swój koniec. Każdy kiedyś umrze, jednak ani ja ani tata, nie planujemy umierać teraz. Dbamy o siebie i o Ciebie, żeby długo żyć i cieszyć się życiem razem z Tobą.

 

– Ile trwać będzie kwarantanna?

– Trudno powiedzieć, nie wiem ile czasu będzie potrzeba na poradzenie sobie z sytuacją. Ważne jest abyśmy przestrzegali zasad higieny, mycie rąk i nie spotykanie się z innymi jest najlepszą ochroną przed zarażeniem. Pomyśl jednak proszę, że ten czas jest tylko dla nas, możemy się bawić, razem gotować, odpoczywać. Czy chciałbyś mnie jeszcze o coś zapytać?

 

Starajmy się mówić prawdę i opierajmy się na faktach. Możemy posiłkować się informacjami umieszczanymi na sprawdzonych stronach. Unikajmy przekazywania zasłyszanych ale niepotwierdzonych treści z niepewnych źródeł. Nie ulegajmy sami fake newsom. Mówmy, że zostaliśmy w domach z powodu wirusa. Możemy opowiedzieć jakie mogą być objawy, gdy ktoś zachoruje na chorobę przez niego wywołaną i kto jest w szczególnej grupie ryzyka.

Gdy dzieci pytają o śmiertelność opowiedzmy też, to co wiadomo, że osoby starsze i przewlekle chore są najbardziej narażone i zagrożone. Pamiętajmy jednak, o formie i wadze słów. Fakt, że dzieci nie są w grupie ryzyka, może działać dwojako. Fakt, że dzieci nie są w grupie wysokiego ryzyka z jednej strony nas uspokaja ale, nie podkreślajmy, że mogą być nosicielami wirusa i stwarzać zagrożenie dla starszych osób. Bądźmy uważni na ryzyko obudzenia w dziecku nadmiernej odpowiedzialności za rozprzestrzenianie się choroby i w konsekwencji poczucia winy.

Rozmawiajmy o sposobach radzenia sobie

Wykorzystajmy ten czas na przyglądaniu się własnym sposobom radzenia sobie z trudnymi sytuacjami. Bądźmy też ciekawi nowych sposobów radzenia sobie z napięciem, niepokojem. Rozmawiajmy z bliskimi. Możemy pytać też dzieci, co im pomaga, co chcą robić. Może potrzebują przytulenia, spędzenia czasu na wspólnym czytaniu książki, czy wspólnej grze. Może potrzebują ruchu: skakanka, turlanie czy gilgotki sprawią im radość i pozwolą na relaks.

Warto dużo czasu poświęcić na rozmowę o tym, jak zadbać o higienę. Bądźmy  przykładem, podkreślajmy wagę ograniczania kontaktów, mówmy o wadze mycia rąk, pokazujmy jak robić to poprawnie, bądźmy przy nich. Taka postawa uspokaja dzieci, gdyż pokazuje, że w trudnej sytuacji wiemy, co zrobić i że mamy jakiś wpływ. Przygotowujmy razem zdrowe posiłki, opowiedzmy dziecku, o istocie zdrowego odżywiania i jego wpływie na zwiększenie odporności. Najmniejsze rzeczy robione wspólnie, zmniejszają bezradność naszą i dziecka.

Spróbujcie potraktować ten czas jako moment zatrzymania i zadbania o więź, która daje dziecku największą siłę, ale w trudnych chwilach nie wahajmy się skorzystać z pomocy specjalistów.

 

Pamiętaj:

  1. Przekazuj informacje zgodnie z prawdą, ale dostosuj swoje odpowiedzi do wieku rozwojowego dziecka.
  2. Pozwól sobie na słowo „nie wiem”, by unikać przekazywania niepotwierdzonych informacji.
  3. Staraj się być świadoma/y swoich lęków. To naturalne, że Ty również czujesz się nieswojo.
  4. Towarzysz dziecku i bądź gotowa/y, by je wesprzeć.

materiał  udostepniony przez FDDS -  rodzice@fdds.pl

 

 


 

  • Jak  zachęcić dziecko do nauki?

 

Można dziecko zmusić, żeby siedziało przy biurku, żeby wpatrywało się godzinami w podręcznik czy nawet żeby odrobiło lekcje, ale do nauki – nigdy. Maluch czy nastolatek będzie się pilnie uczyć tylko wtedy, gdy będzie mu to sprawiać przyjemność, gdy ta potrzeba zakotwiczy się na poziomie automotywacji.

 

Jak zatem zachęcić dziecko do nauki?

 

Dlaczego dzieci nie chcą się uczyć?

 Otóż wcale nie dlatego, że są leniwe czy mało pojętne. Przyczyn należy szukać w ich otoczeniu, a bardziej konkretnie – w postawie dorosłych. Każde dziecko ma naturalną potrzebę zdobywania wiedzy. Rola rodzica polega tylko na tym, żeby go do tego nie zniechęcać! Oto wskazówki, które pomogą zachęcić dziecko do nauki.

 

12 przykazań dla rodzica:

 

1. Traktuj naukę dziecka jako rzecz świętą. Nie przerywaj mu, nie wołaj do telefonu, wyłącz wszelkie źródła dźwięku. Mów, że: dajesz mu kanapki z rybą, że musi spać dziewięć godzin, być dotleniony itp., żeby mógł się lepiej skoncentrować w szkole. Niech dziecko widzi, że traktujesz to bardzo poważnie.

 

2. Zarządź, że wszystkie dzieci uczą się w tym samym czasie. Niech żadne wtedy nie ogląda telewizji i nie gra na komputerze, a telefony będą wyciszone. To podstawowy błąd rodziców: pozwolić, by jedno z dzieci się bawiło, gdy drugie się uczy.

 

3. Pokaż, jak bardzo cenisz rozwijanie pasji. Samodzielnie napisany referat, reesearch w książkach i internecie, zrobienie makiety – takie działania przyniosą dziecku więcej korzyści i satysfakcji niż przesiedzenie ośmiu lekcji w szkole.

 

 4. W dni wolne staraj się rozszerzać wiedzę dziecka. Daj mu okazję, żeby błysnęło w domu tym, czego się nauczyło w szkole. Zabierz je do muzeum. Jeśli teraz uczy się o skałach, niech to będzie Muzeum Ziemi. Poznaje muzykę Chopina? Wykorzystaj to jako okazję do wyjazdu do Żelazowej Woli.

 

5. Naucz dziecko traktować naukę jak wyzwanie. Pokazuj mu, jak wartościowe jest robienie czegoś, czego jeszcze nigdy się nie robiło, a co wydaje się trudne. Np. piecz ciasta, które wydają się skomplikowane do zrobienia, rozwiązuj najtrudniejsze krzyżówki.

 

6. Wpajaj mu pogląd, że mądrość to coś, nad czym trzeba pracować. Jeśli uważasz, że ludzie po prostu rodzą się inteligentni albo nie, nie licz na to, że twoje dziecko będzie lubiło się uczyć. Po co ma to robić, skoro i tak od tego IQ mu nie wzrośnie?

 

7. Oceniając ludzi zmień kryterium. Na kryterium mądrości. „Marek jest bardzo mądry, prawda? Dużo czyta”. Kładź nacisk na wytrwałość, a nie na efekty.

 

8. Chwal dziecko za prawdziwy wysiłek i upór. Nigdy nie szafuj lekko rozdawanymi pochwałami i nie zachęcaj dziecka do oszukiwania dla uśpienia poczucia winy.

 

 9. Uważaj, jakie bajki czytasz maluchowi. Większość naszych tradycyjnych bajek swoją fabułę opiera na szczęśliwym przypadku, czyli sukces bohatera zależy od ślepego losu. Nie czytaj dziecku, że księżniczkę uwiezioną w wieży uwolnił książę, ale o tym, że przez wiele lat plotła linę z pajęczyny              i sama się uwolniła.

 

10. Jak najczęściej mów dziecku o swoich błędach. I o tym, jak bardzo pomogły ci się nauczyć czegoś nowego. Wspominaj je z przyjemnością i mów, że były szansą do pokazania twojej wytrwałości.

 

11. Nie chwal dziecka za byle co, bo zrozumie, że masz niskie oczekiwania i nie cenisz wysiłku. W Europie mamy prawdziwą obsesję na punkcie poczucia wartości i chwalimy dzieci bez opamiętania, za wszystko. Gdy coś im przychodzi  łatwo albo zrobiły byle jak i zostaną pochwalone – zniechęcą się do nauki.

 

12. Podkreślaj sukcesy, zamiast braków. Jeśli dziecko ma ogromne problemy z jednym przedmiotem, zachęć je, by na lodówce pojawiła się kartka: „Co już umiem”. Codziennie przed snem zapiszcie na niej to, czego dziś dziecko się dobrze nauczyło oraz to, w czym już jest kompetentne. Nawet jeśli to będą tylko dwie daty lub cztery słówka czy jedna definicja. Zwróć uwagę dziecka, jak szybko kartka się zapełniała, o ile stał się mądrzejszy przez te kilka dni.

 

                                                                                                                                                                   Powodzenia.


  • Rodzicu przedszkolaka zobacz koniecznie!

 

 

Film przygotowany w ramach kampanii społecznej "Mama, tata, tablet". Poznaj nowy gatunek - Homo tabletis! Czyta Krystyna Czubówna. Więcej na www.mamatatatablet.pl


 

Film "Zamiast klapsa" www.fdn.pl to propozycja dla rodziców. W przyjazny sposób prezentuje, jak radzić sobie z trudnymi zachowaniami małych dzieci. Rodzice mogą dowiedzieć się, jak nie stracić panowania nad sobą, gdy dziecko zachowuje się niezgodnie z ich oczekiwaniami oraz jak komunikować się z maluchem, by zachęcić go do współpracy.


 

 

 

  • Dopalacze. Gdzie szukać pomocy? Najważniejsze numery telefonów.

 

 W ostatnich dniach w kraju odnotowano wiele przypadków zatrucia narkotykami, tzw. dopalaczami. Do szpitali trafiły osoby z ostrym zatruciem organizmu. Apelujemy i ostrzegamy, aby nie kupować i nie zażywać takich substancji. Producenci i sprzedawcy dopalaczy kierują się przede wszystkim zyskiem, za nic mając ludzkie życie.         Sprzedając dopalacze – sprzedają śmierć!

 

Masz wątpliwości czy Twoje dziecko zażywa dopalacze?
Chcesz dowiedzieć się więcej na temat możliwości leczenia? Wiesz wszystko o negatywnych skutkach tych niebezpiecznych substancji? Masz informacje o miejscach, w których handluje się zakazanymi środkami? Jesteś uzależniony? Ministerstwo Spraw Wewnętrznych przygotowało listę numerów telefonów pod którymi można szukać pomocy. Lista zostanie także przekazana do wszystkich resortów, urzędów wojewódzkich oraz powiatów.

 

800 060 800 – Bezpłatna, całodobowa infolinia Głównego Inspektora Sanitarnego. Pod tym numerem telefonu możemy uzyskać informacje na temat negatywnych skutków zażywania dopalaczy oraz o możliwościach leczenia. Infolinia jest także przeznaczona dla rodziców, którzy mają wątpliwości czy ich dzieci zażywają dopalacze. Na infolinię GIS można przekazywać także informacje, które mogą ułatwić służbom dotarcie do osób handlujących tymi nielegalnymi substancjami.

 

116 111 – Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży. Służy on młodzieży i dzieciom potrzebującym wsparcia, opieki i ochrony. Zapewnia dzwoniącym możliwość wyrażania trosk, rozmawiania o sprawach dla nich ważnych oraz kontaktu w trudnych sytuacjach. Telefon prowadzi Fundacja Dzieci Niczyje. Linia jest dostępna codziennie w godzinach 12:00 – 22:00, pomoc online dostępna na www.116111.pl/napisz. Tylko w 2014 roku specjaliści przeprowadzili 3205 rozmów dotyczących kontaktu dzieci z substancjami psychoaktywnymi.

 

800 100 100 – Telefon dla rodziców i nauczycieli w sprawach bezpieczeństwa dzieci. To bezpłatna i anonimowa pomoc telefoniczna i online dla rodziców i nauczycieli, którzy potrzebują wsparcia i informacji w zakresie przeciwdziałania i pomocy dzieciom przeżywającym kłopoty i trudności wynikające z problemów i zachowań ryzykownych takich jak: agresja i przemoc w szkole, cyberprzemoc i zagrożenia związane z nowymi technologiami, wykorzystywanie seksualne, kontakt z substancjami psychoaktywnymi, uzależnienia, depresja, myśli samobójcze, zaburzenia odżywiania. Telefon prowadzi Fundacja Dzieci Niczyje. Linia dostępna od poniedziałku do piątku w godzinach 12:00 – 18:00, pomoc online dostępna pod adresem pomoc@800100100.pl. W pierwszym półroczu 2015 roku 61 rozmów dotyczyło problemów z substancjami psychoaktywnymi (www.800100100.pl).

 

00 12 12 12 – Dziecięcy Telefon Zaufania Rzecznika Praw Dziecka. Osoby poszukujące pomocy oraz informacji na temat dopalaczy mogą korzystać także z telefonu zaufania Rzecznika Praw Dziecka. Numer przeznaczony jest zarówno dla dzieci, jak i dorosłych, którzy chcą zgłosić problemy dzieci. Telefon jest czynny od poniedziałku do piątku w godzinach od 8.15 do 20.00. Po godzinie 20.00 oraz w dni wolne od pracy, każdy może przedstawić problem i zostawić numer kontaktowy. Pracownik telefonu zaufania oddzwoni następnego dnia.

 

112 – Jednolity numer alarmowy obowiązujący na terenie całej Unii Europejskiej.

 

 

DOPALACZE!!!

Uwaga na nowe zagrożenie!!

 

Rynek narkotykowy zmienia się, pojawiają się nowe substancje. Od kilku lat obserwujemy na światowym rynku ekspansję nowego typu środków zwanych ,,dopalaczami”. Zaczęto je używać w krajach Europy Zachodniej już wcześniej, gdzie notuje się ich rosnącą popularność. Obecnie dotarły również do Polski i można spodziewać się wzrostu zainteresowania nimi wśród młodzieży. Obecność ,,dopalaczy” w Polsce odnotowano po raz pierwszy w badaniach CBOS przeprowadzonych w grudniu 2008 roku wśród uczniów szkół ponadgimnazjalnych. Do używania dopalaczy przyznało się 2,5% młodzieży.

 

PAMIĘTAJMY

 

My dorośli później zauważamy różnorodne nowości niż dzieci, które mają bardzo rozbudowane potrzeby poznawcze czyli ciekawość, mają też znacznie mniej obaw przed eksperymentami.

 

KONTAKT MŁODZIEŻY Z DOPALACZAMI W POLSCE

 

Wyniki ogólnopolskich badań ankietowych prowadzonych w szkołach, wskazują, że generalnie od 2003 roku liczba młodzieży mająca kontakt z narkotykami nie wzrasta, a nawet obserwujemy lekką tendencję spadkową. Zmniejszyła się liczba uczniów potwierdzających eksperymentowanie ze środkami psychoaktywnymi lub deklarujących zainteresowanie spróbowaniem narkotyków. Spada dostępność substancji psychoaktywnych, w tym na terenie szkoły. Zmniejsza się również liczba propozycji spróbowania narkotyku otrzymywanych przez uczniów. Ta tendencja jednak szybko odwraca się.

 

W opinii uczniów szkół podstawowych i gimnazjalnych rodzice słabo orientują się w tym, co robią i czego doświadczają ich dzieci. Większość uczniów twierdzi, iż rodzice nie mają wiedzy na temat używania alkoholu i narkotyków przez ich dzieci ( badania Ursynowskie 2009r.)

 

 

 

DLACZEGO POJAWIŁY SIĘ DOPALACZE

 

Przemysł narkotykowy przynosi krociowe zyski. Stałe aktualizowanie przepisów prawa, kontrola granic, ściganie producentów i dilerów, monitoring wizyjny i działania profilaktyczne prowadzone wobec dzieci i młodzieży przynoszą efekty.

 

Powoduje to zmniejszenie zysków producentów i handlarzy. Przemysł narkotykowy wprowadza wiec nowe środki, które nie figurują na liście substancji zabronionych. Taką próba ominięcia prawa są właśnie DOPALACZE

 

Reklamowane są m.in. jako ,,smart drugo” (sprytne substancje zwiększające spryt i inteligencję)- usprawniające pamięć, koncentrację uwagi.

 

W zależności od typu produktu, imitują swoje nielegalne odpowiedniki:

 

  • Środki stymulujące (podobnie jak amfetamina)
  • Środki euforyzujące ( jak tabletki ekstazy)
  • Środki relaksujące (jak konopie indyjskie)
  • Środki psychodeliczne halucynogenne (jak LSD).

 

Są wśród nich substancje zarówno pochodzenia syntetycznego i naturalnego (roślinnego). Wiele z nich ma atrakcyjne, zachęcające nazwy np. ,,Szałwia wieszcza”, ,,Zioła marzeń”, ,,Ogon Lwa” itp.

 

INTERNET

 

Strony internetowe poświęcone dopalaczom są przeważnie prowadzone przez użytkowników narkotyków lub służą promocji tych środków. Prezentowane informacje nie są więc wiarygodne. Rzetelne informacje można więc znaleźć na stronie internetowej Krajowego Biura ds. Przeciwdziałania Narkomanii przygotowanej przez specjalistów

 

Dlaczego niektóre nastolatki sięgają po narkotyki?

 

UCZIECZKA OD PROBLEMÓW

 

Narkotyki mogą się wydawać sposobem na ucieczkę od nieprzyjemnej rzeczywistości i poradzenie sobie z problemami takimi jak np. Wymagania ze strony rodziców, szkoły, rozpad rodziny, trudności w relacjach z rówieśnikami.

 

NUDA

 

Poczucie nudy, brak atrakcyjnych sposobów spędzania wolnego czasu często skłaniają do sięgania po narkotyki, które stają się w ich przekonaniu najciekawszym sposobem na wypełnienie czasu i poradzenie sobie z uczuciem znudzenia.

 

POSZUKIWANIE POBUDZENIA

 

Niektóre nastolatki wierzą, że używanie narkotyków może dawać przyjemne wrażenia fizyczne i psychiczne, a wprowadzenie się w stan silnego pobudzenia pozwala osiągnąć wspaniałe samopoczucie.

 

POSZUKIWANIE PEWNOŚĆI SIEBIE W SYTUACJACH SPOŁECZNYCH

 

Typową cechą młodych ludzi jest poczucie niepewności siebie w sytuacjach społecznych i kontaktach towarzyskich. Niektórzy z nich widzą w narkotykach sposób na dodanie sobie odwagi i pewności siebie w relacjach z rówieśnikami.

 

CHĘĆ PRZYSTOSWANIA SIĘ DO GRUPY

 

Branie narkotyków jest niekiedy rodzajem ceny, jaką się płaci za przynależność do grupy. Młodzi ludzie pragną być akceptowani przez rówieśników, chcą być postrzegani przez kolegów jako ,,fajni kumple”.

 

CIEKAWOŚĆ

 

Jednym z motywów eksperymentowania z narkotykami jest ciekawość, jaka jest naturalną cechą okresu dorastania. Nastolatki często sięgają po narkotyki ponieważ są ciekawe efektów jakie one wywołują.

 

Co powstrzymuje młodzież przed sięganiem po narkotyki ?

 

- Dezaprobata dla używania narkotyków wyrażana przez znaczące osoby z bliskiego otoczenia (rodziców, przyjaciół, krewnych lub dorosłych).

 

- Poważne traktowanie swojej przyszłej roli rodzica. Potrzeba bycia pozytywnym wzorcem dla własnych dzieci.

 

  • Brak pieniędzy na zakup narkotyków.
  • Złe doświadczenie z próbowaniem narkotyków ( fatalne samopoczucie,      nieprzyjemne objawy).
  • Przekonanie,  że narkotyki rujnują zdrowie człowieka.
  • Obawa przed uzależnieniem.
  • Obawa przed utratą kontroli nad sobą, nieprzewidywalne zachowania.
  • Orientacja na zrobienie kariery zawodowej. Używanie narkotyków może uniemożliwić zrealizowanie tych aspiracji zawodowych.
  • Posiadanie wielu zainteresowań, aktywne spędzanie czasu wolnego (hobby, wolontariat, koła zainteresowań).

 

Wszyscy młodzi ludzie przechodzą przez trudne etapy. Rodzic powinien posiadać wiedzę i wykorzystywać dostępne mu narzędzia wpływu na dziecko, aby chronić je przed zagrożeniami. Własne doświadczenia i działania podejmowane przez ich rodziców w przyszłości stanowią podpowiedź „Jak chronić dziecko przed używaniem środków psychoaktywnych”?

 

Jakie działania wobec mojego dziecka mogę podjąć w domu ?

 

  • Zaangażowanie  w życie dzieci.
  • Rozmowy z dzieckiem.
  • Budowanie zasad i jasnych granic.
  • Wyraźne  artykułowanie niezgody na używanie narkotyków.
  • Poznanie  przyjaciół dziecka.
  • Współpraca  z dzieckiem na każdym etapie rozwoju.
  • Mobilizowanie i zachęcanie do aktywnego życia.
  • Proponowanie  literatury.
  • Zachęcanie  do oglądania programów młodzieżowych o charakterze profilaktycznym.
  • Wzmacniać  poczucie własnej wartości.
  • Uczyć,  że nie można ufać wszystkim.
  • Mówić  ,,na głos” o problemach dzieci i młodzieży w dzisiejszych czasach.
  • Mobilizować do udziału w różnorodnych kampaniach o charakterze profilaktycznym na terenie miasta i szkoły.
  • Zachęcać  swoje dzieci do nauki zachowań przyjętych za normę z uwzględnieniem  korzystania z zajęć oraz organizacji czasu wolnego.

 

Strony internetowe dla rodziców:

 

www.dopalaczeinfo.pl

 

www.gis.gov.pl

 

www.zyjbezpiecznie.policja.pl

 

www.stacjazdrowia.gov.pl

 

www.narkomania.gov.pl

 

www.kbpn.gov.pl

 

 

 

 

 

  • Obowiązki rodziców, zanim podejmą decyzję o wyjezdzie za granicę

i pozostawieniu w kraju dziecka.

  • Pozostawienie dziecka bez opieki stanowi dla niego zagrożenie i może spowodowac powiadomienie sądu rodzinnego o tym fakcie przez osoby lub instytucje, które o nim wiedzą, obowiązkiem rodziców wyjeżdzających za granicę jest wcześniejsze zapewnienie dziecku opieki prawnej.

 

  • Scedowanie przez rodziców opieki nad dzieckiem, na czas ich nieobecności np. na babcię, dziadka, wujka czy sąsiadkę, może nastąpi tylko na drodze sądowej.

 

  • Formalności szkolne, które powinni załatwic przed wyjazdem rodzice dziecka, dotyczą powiadomienia dyrektora szkoły, do której dziecko uczęszcza, o planowanym wyjeżdzie i przewidywanym czasie pobytu za granicą oraz przekazanie informacji o tym, kto będzie prawnym opiekunem dziecka na czas ich nieobecności w kraju.

 

  • Dobrą praktyką jest osobiste przedstawienie tej osoby dyrektorowi szkoły i wychowawcy klasy.

 

  • Rodzic powinien zostawic w szkole kserokopię decyzji sądu o ustanowieniu prawnej opieki nad dzieckiem na czas nieobecności rodziców.